Praca w Polsce — zezwolenia i wyjątki

Kto może pracować bez zezwolenia

Bez zezwolenia na pracę mogą pracować m.in.:

• obywatele Polski, Unii Europejskiej, EOG i Szwajcarii,
• osoby z zezwoleniem na pobyt stały lub statusem rezydenta długoterminowego UE,
• posiadacze Karty Polaka,
• niektórzy studenci studiów stacjonarnych i absolwenci polskich uczelni,
• inne grupy wskazane w ustawie.

To przykłady. Pełna lista jest w art. 3 ustawy z 20 marca 2025 r. o warunkach dopuszczalności powierzania pracy cudzoziemcom na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. 2025 poz. 621).

Najczęstsze dokumenty dla pracowników

• Zezwolenie na pracę — o zezwolenie występuje pracodawca do wojewody (elektronicznie).
• Jednolite zezwolenie na pobyt i pracę — łączy kartę pobytu i prawo do pracy; wniosek składa cudzoziemiec.
• Oświadczenie o powierzeniu pracy — uproszczona procedura w powiatowym urzędzie pracy dla obywateli niektórych państw (m.in. Armenii, Białorusi, Gruzji, Mołdawii).
• Niebieska Karta UE — dla pracy wymagającej wysokich kwalifikacji.

Obywatele Ukrainy

Dla obywateli Ukrainy obowiązują szczególne zasady (m.in. powiadomienie urzędu pracy o powierzeniu pracy). W 2026 r. przepisy dotyczące obywateli Ukrainy zostały zmienione — przed podjęciem pracy sprawdź aktualny stan prawny.

Praca w ruchu bezwizowym

Obywatele niektórych państw nie mogą pracować w Polsce w czasie pobytu w ruchu bezwizowym, nawet jeśli mają zezwolenie na pracę — wykaz tych państw określa rozporządzenie (Dz.U. 2026 poz. 1072). Sprawdź, czy dotyczy to Twojego kraju.

Na co uważać

• Umowa musi odpowiadać warunkom z zezwolenia (stanowisko, wynagrodzenie, wymiar pracy).
• Zmiana pracodawcy zwykle wymaga nowego dokumentu.
• Nikt nie może pobierać od Ciebie opłat za znalezienie pracy — agencje zatrudnienia mają taki zakaz.